SUNRISE PARABELLUM

Beni çevreleyen herkesin, kullanmaya yetkin olduğu elinde, iki yüzü de keskin bir bıçak var. Bu bıçağın bir yüzü düşünmek, diğeri ise davranmak. Herkes, gözlerini yummuş, bu vahşi aleti var gücü ile rastgele savuruyor ve havada orantısız desenler çiziyor. Ancak gerçek şu ki hiç kimse, bu bıçağı kullanma hünerine sahip değil.

Yaşlı hayaletler hortladıkça, kefaret dilenmek ve özlem duymak zorunda kalıyordu.

Solan bir yaprak, insanı üzer mi ya da üzmeli mi?  Zaman, insan etinin üstünü damgalayan bir pranga mı?  Hatıralar, bizi aldatır ve tatlı tatlı okşar mı? Başımı okşayan bu el, bir sahtekârın mı yoksa onu doyasıya öpmeli mi? Herhangi bir şeye güvenilir mi ya da güvenmeli mi?  Bu güzel bir soru, hiçbir zaman hesaba katmadığım... Altı üstü birkaç harften oluşan bir isim, insanı sahip olduğu tüm nitelikler ile betimler mi ya da betimleyebilir mi? Hem harfler de ne ki? Tüm kelimeler, zamanında birilerinin uydurduğu düzenli ve bozuk sesler bütünü ve onların anlamlandırılması değil mi? Hisler mi yoksa düşünceler mi? Bu savaşın galibi kim? Ortada bir savaş var mı? Yoksa taraflar en başından bir ateşkes imzalamış mıydı? Her birimizi, z ihnin kalbi mi yendi yoksa kalbin zihni mi?

İnsana ait düşüncelerin oluşturduğu  bir kapan var. Sen, uzun kuyruklu sıçan, o kapana kıstırdın kuyruğunu. Şimdi acı içinde kıvran. Çarp, her bir düşüncenin içerdiği şiddete hızla çarp . Rotayı bakışlarınla çizdin. Cesaretini topla ve ayrıl kuyruğundan. Ayrıldığında tüylerine, o düşüncenin şiddetini derecelendiren harfler yapışsın. Ve artık o sensin, senin gelecekteki eylemlerin. Kuduz oldun şimdi. Herkesi ısırmaya niyetlendin, veba saçan bir canavarsın artık. Şunu bil, aynı düşünceler, aynı eylemleri doğurur. Yeni düşünceler, yeni bir çevrede filizlenir. Toprak verimli olmalı. Anlık bir müdahaleye ihtiyacın var. Koklayarak bul yolunu.